چشمای پف کردمو که به زور باز میشدو گشودم،همه جا تار بود واسم.. نگامو دوختم به پنجره ای که پردشو کشیده بودم،ذرات نور از اون پارچه سفید بهم میخورد.متنفر بودم از این نوراز این روشنی از این طلوع.کاش میشد اصلا طلوعی درکار نبود که غروبی هم پدید بیاد.سرمو برگردوندم به اونطرف.خیره شدم به سقف به اون روزای خوش زندگیم به روزایی که باهم بودیم به روزی که واسش اولین هدیه رو خریدم و با ترس و لرز به دیدنش میرفتم..... باز هم این اشکهای لعنتی باز هم خیسی گونهام.خودمو توی مبل فرو دادمو زانوهامو بغل کردم،دورو برمو که نگاه میکنم میبینم وای چقدر تنهام چقدربیصدام.چه سرنوشت تلخی دارم.دوست دارم برگردم به گذشته،به اون روزایی که باهم بودیم پیش هم  بودیم...ازش بیشتر استفاده کنم.روزایی که بودو گذشت ..و چه زود گذشتو جاشو به خاطره داد..دیگه طاقت این زندگی رو ندارم.تو که قول داده بودی تا آخرش باهام باشی...مگه نگفتی من نفس توام...پس چرا؟چرا تنهام گذاشتی؟چرا؟چرا؟....

داری صدامو میفهمی ؟میبینی بی تو به چه روزی افتادم؟ببین...نگام کن..دارم از دست میرم..از وقتی رفتی دیگه روز و شب واسم فرقی نداره..میدونی یاد چی افتادم؟یادته همیشه صدام میکردی شنگولم؟اینهاش..این شنگولته.اون شبی که باهات قهر کردم گفتی دنیا رو هم با من عوض نمیکنی؟ولی چرا کردی؟همه اون حرفایی که بهم زدی چی شد؟چرا بی من رفتی؟تو که میدونستی من جز تو کسی رو ندارم.تو که میدونستی همه داروندارم شدی....

افسوس زمانی رو میخورم که میتونستم بهت ثابت کنم که چقدر دوستت دارمو نکردم.کاش خدا، کاش خدا یه زمان دیگه بهم میداد.دیگه دلم طاقت این همه دردو نداره.منم میخام بیام پیشت، پیش تو بیمعرفت که همه دنیام بودی .همه خوشی زندگیم بودی.هنوز باورش برام سخته..فک میکنم یه کابوسه..یه کابوس طولانی...بهم زنگ بزن...توروخدااااا...چرا زنگ نمیزنی؟چراگوشیت خاموشه؟کجایی آخه؟....

دستامو میارم بالا جلوی چشام وای دیگه کی دستامو بگیره؟کاش به جای فرو رفتن تو این مبل لعنتی الان تو بغلت بودم، بین دستات.آخ که فراموشت چقدر سخته....خاطره هات مثل تیری که میخوره به قلبم، دلمو به درد میاره......

هرچیزی که میبینم یادتو برام زنده میکنه...کتاب...کتاب بچه خواهرتو قایم کرده بودی و میخندیدی....دلم واسه اون قهقهه هات تنگ شده...خیابون...جایی که همیشه باهم قدم میزدیم..خودکار..ماشین...روسری..تو....تو خوده عشقی خود عشق....وای دارم دیوونه میشم.مگه دیوونه تر از من هم وجود داره؟

دلم میخاد داد بزنم بگم دوستت دارم..دوستت دارم

 دیگه نمیگم کجا بودی با کی بودی؟دیگه نمیگم هر چی من میگم..دیگه نمیگم درست صحبت کن دیگه بهت دستور نمیدم.اصن هر چی تو بگی..هر چی تو بخای..فقط برگرد..برگردو تنهام نزار...میدونی که هیشکیو مثل تو دوست ندارم...دوست هم نخواهم داشت....توروخدا....ای خدا...چرااااااا؟ چرا من؟این همه آدم روزمین هست چرا اون؟آخه حقمو از کی بگیرم؟خدا هر چی دارمو ازم بگیر هرچی هرچی،فقط اونو بهم برگردون...میگن آخر خنده گریه هست..حکایته منه..دیگه این دنیا رو نیخوام..دنیای بدون اون واسم جهنمه..بیا منم رو ببر..هر لحظه ی این دنیا واسم عذابه هر دقیقه دلم میشکنه مثل خرده شیشه میریزه رو زمین.دوست دارم بال در بیارم و برم پیشش..در حقم جفا شد...یعنی سهم من تو زندگی همین بود؟نمیتونستم پیش کسی باشم که عاشقشم؟این اشکای لعنتی این بغض داره خفم میکنه...میخام برم بیرون دنبالش بگردم..کجا برم؟ چی بگم؟دوست دارم همه صدای گریه هامو ،هق هقامو بشنون.چرا بیصدا واست اشک میریزم؟طاقت داد زدنو ندارم.کاش بازم خوابم ببره ببینم با توام..تنها خوابو تو این دنیا دوست دارم....بهم قول بده سهم خوابم باشی همیشه بیای پیشم.وای که چقدردوستت دارم....

پ.ن.1. یاد شعر احسان افتادم:خدا مارو برای هم نمیخواست...فقط میخواست همو فهمیده باشیم ...بدونیم نیمه ما مال_ما نیست...فقط خواست نیممونو دیده باشیم!!

پ.ن.2.تقدیم به اونایی که فک میکنن آخر راهن!!

پ.ن.۳.اینو واسه تو نوشتم.شاید باور نکنی کاش بهم نگفته بودی چون هربار که یاد اون موضوع میافتم بی اختیار بغض میکنم.این همون تقدیره.فک نکن انتخاب دوباره اجباره.